το ''επίδομα''

επίδομα το 1α.νομοθετημένη πρόσθετη αμοιβή που παίρνει ο εργαζόμενος για ορισμένη αιτία: ~ γάμου ή ~ συζύγου. ~ παιδιού. Οικογενειακό ~. ~ ανθυγιεινής / επικίνδυνης / νυχτερινής εργασίας. ~ σπουδών / παραγωγικότητας / εξομάλυνσης*. ~ στολής / κατοικίας / αδείας. Tεχνικό ~. H κυβέρνηση μεθοδεύει την κατάργηση πολλών επιδομάτων. β. νομοθετημένη οικονομική ενίσχυση που δίνεται σε άνθρωπο με ορισμένες ανάγκες: ~ ανεργίας / αναπηρίας / ασθένειας / τοκετού / λουτροθεραπείας. 2. χρηματικό βοήθημα: Επιδόματα σε άπορες / σε σεισμόπληκτες οικογένειες.http://www.greek-language.gr/greekLang/index.html

Αρα,το επιδομα,ειναι καποια ειδική αμοιβή,οικονομική ενίσχυση.
Σήμερα το ''επιδομα''
υποκαθιστά τους χαμηλους μισθούς και συντάξεις,την ελλειψη κοινωνικής προστασίας,
ειναι το ψιχουλο που δίνει το κράτος με διαφορα ονόματα΄΄επιδομα΄΄κοινωνικής αλληλεγγύης,''ανάσας΄΄,επιδομα σωσίβιο για τη φτώχεια''
επιδομα θερμανσης,ψυξης,κηδείας,μια ''επιδοματική'' πολιτική δηλαδή που μετατρεπει τον πολιτη σε ''ζητιάνο''του κράτους.
το οποιο,με΄΄ ξένα κόλλυβα'',παιρνοντας απο μικροέχοντες[πχ 1300 η 1400 ευρω μισθό]το πλασάρει ως ''κοινωνική αλληλεγγύη.''
Παιρνω απο εσενα που εχεις εναν ψευτοαξιοπρεπή μισθό για να δωσω σε αυτον που δεν μπορει να ζήσει με το μεροκάματο η τη συνταξη που εχει.
[δεν χρειαζονται καν οι εκατο ημερες κ.Παπανδρεου-επιδομα διδετε,επιδομα θα παρετε.]
[η φωτο ειναι απο την ελευθεροτυπία]

Η αντισυστημική Αριστερά[του Κώστα Βεργόπουλου]

Τον τελευταίο καιρό περιφέρεται στο πολιτικό λεξιλόγιο της χώρας ο όρος «αντισυστημική Αριστερά», όπως βεβαίως και σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική. Ομως, γύρω από αυτόν διατηρείται αβεβαιότητα και αμφισημία, που επιτρέπει σύγχυση, αλλά και κατάχρηση.

Μέχρι σήμερα, ουδείς γνωρίζει με σαφήνεια από πού αρχίζει η εκάστοτε αντισυστημική επιλογή και μέχρι πού φτάνει, είτε από την πλευρά των οπαδών είτε από εκείνη των αντιπάλων. Ο αντισυστημισμός μπορεί να ξεκινά από την υπέρβαση του δικομματικού συστήματος, να επεκτείνεται στην αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού, της παγκοσμιοποίησης, της κατίσχυσης των αγορών, να φτάνει στην ανατροπή της οικονομικο-κοινωνικής τάξης πραγμάτων. Ολες οι επιλογές μπορεί να βρίσκονται στο αντισυστημικό μενού, όμως δεν είναι ισοδύναμες μεταξύ τους ούτε αυτονόητες και δεν αποτελούν πακέτο, είτε προς υιοθέτηση είτε προς απόρριψη. Κάθε μια διαθέτει αυτοτέλεια και φέρει διακριτό συντελεστή πολιτικής ουτοπίας ή ρεαλισμού.

Εφευρέτης της έννοιας υπήρξε ο Αμερικανός ιστορικός Ιμμανουέλ Βαλερστάιν1 από τη δεκαετία 1970-80, όταν αναζήτησε αντισυστημικές δυνάμεις στη νεότερη ιστορία του καπιταλισμού και τις ενετόπισε στις κοινωνικές και εθνικές αντιστάσεις για την περίοδο 1850-1970. Χαρακτήρισε «αντισυστημική» κάθε αντίσταση στην ενσωμάτωση στο παγκόσμιο σύστημα. Για τη σύγχρονη εποχή, ο ίδιος, με δεδομένη τη μετεξέλιξη του καπιταλισμού προς αυταρχικότερες και ταξικότερες μορφές, αποβαίνει απαιτητικότερος: θεωρεί «αντισυστημικά» τα νέα κοινωνικά κινήματα, από τα οποία εξαιρεί την παραδοσιακή Αριστερά, λόγω ιστορικών γραφειοκρατικών, δογματικών, αυταρχικών στρεβλώσεων. Στα νέα κινήματα περιλαμβάνει κατ' εξοχήν όσα συνδέονται με το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, οικολογικά, φεμινιστικά, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γενικότερα όσα συγκροτούνται εναντίον ανισοτήτων και διακρίσεων, όπως ο αντιφασισμός και ο αντιρατσισμός.

Λαμπρή ευκαιρία αντισυστημικής πολιτικής προσφέρει σήμερα οι νεοφιλελευθερισμός, με την κατάτμηση της κοινωνικής συνοχής, την εγκατάλειψη της κοινωνικής αλληλεγγύης, την απόσυρση του κράτους, όπως βέβαια και με την επεκτατική βουλιμία του κέρδους σε χώρους που μέχρι σήμερα διασφάλιζαν την ανθρώπινη και κοινωνική υπόσταση: υγεία, νοσοκομεία, εκπαίδευση, μεταφορές, δημόσιες και κοινωνικές υπηρεσίες. Ο σύγχρονος αντισυστημισμός δεν αμφισβητεί κατ' ανάγκην την αγορά και την παραγωγή εμπορευμάτων, αλλά την κατίσχυση των αγορών επί της κοινωνίας, τη συναφή εμπορευματοποίηση των ανθρωπίνων και κοινωνικών σχέσεων.

Μέχρι σήμερα, δέχεται ο ίδιος, η εναλλακτική επαγγελία δεν αντιστοιχεί τόσο σε κάποιο προκατασκευασμένο κοινωνικό πρότυπο όσο, κυρίως, σε βαθύ μεταρρυθμιστικό έργο, που ξεκινά από το υπάρχον, έστω και αν στην πορεία, ανάλογα με τις κοινωνικές αντιπαραθέσεις, οι εξελίξεις επιβραδυνθούν ή ριζοσπαστικοποιηθούν. Η διαχείριση του σύγχρονου αντισυστημισμού, τονίζει πάντα ο ίδιος, είναι ριζοσπαστική, δηλαδή δεν παρακάμπτει τις άμεσες ανάγκες της κοινωνίας ούτε, σε αντίθεση με την παραδοσιακή Αριστερά, περιορίζεται σε ρητορείες περί του απώτερου μέλλοντος.

Ο ριζοσπαστισμός δεν περιφρονεί τη λαϊκή ετημηγορία ούτε τον κυβερνητισμό και την πολιτική συμμαχιών με άλλες δυνάμεις, επωφελούμενος των μεταξύ τους αντιφάσεων και ανταγωνισμών. Πάντως, σε καμία περίπτωση, η αντισυστημική επιλογή δεν συγχέεται με τον πολιτικό ναρκισσισμό και κοινωνικό απομονωτισμό. Αυτός χαρακτήρισε την παραδοσιακή Αριστερά και εξελίχτηκε ιστορικά σε ιδιότυπη εφεδρεία συντήρησης του συστήματος, που βρίσκεται σήμερα σε κρίση και αδιέξοδο.

Η παραδοσιακή Αριστερά, είτε ενωτική είτε πληθυντική, βαρύνεται κατά τις τελευταίες δεκαετίες με την αποστράτευση των πολιτικών δυνάμεων, που αναμένονταν να πρωτοστατούν στις κοινωνικές κινητοποιήσεις. Το σημερινό αδιέξοδό της απορρέει από δικές της επιλογές, που κατέστησαν το πρόβλημα του εναλλακτικού ορίζοντα ανεπίλυτο. Τόσο η «μοναδική σκέψη» όσο και οι δήθεν «μονόδρομοι» της πρόσφατης περιόδου οφείλουν περισσότερα στις μεταμοντέρνες επιλογές της Αριστεράς απ' ό,τι στη συντηρητική ωφελιμοθηρία. Οπως επισημαίνει ο Ντάνυ Ρόντρικ από το Χάρβαρντ2, περισσότερη απογοήτευση και ηττοπάθεια στον κόσμο της Αριστεράς προκάλεσε ο Μιτεράν, με την άνευ όρων παράδοσή του στη χρηματοπιστωτική απολυταρχία (1983), απ' ό,τι οι Θάτσερ και Ρήγκαν.

Οι σοσιαλιστές Ζακ Ντελόρ και Πασκάλ Λαμύ ήραν κάθε αριστερή δυσπιστία απέναντι στην ασυδοσία της διεθνούς χρηματιστικής κερδοσκοπίας. Οσον αφορά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μόνον ο διευθυντής Μισέλ Καμντεσύ, έμπιστος του Μιτεράν, μπόρεσε να το νομιμοποιήσει ως «μοναδική επιλογή». Σήμερα, ενώ συντηρητικές δυνάμεις συνιστούν φορολόγηση και έλεγχο των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, ο σοσιαλιστής διευθυντής του ΔΝΤ Στρος-Καν ισχυρίζεται ότι αυτό είναι ουτοπικό.

Ηεμφάνιση της «αντισυστημικής Αριστεράς» στην Ευρώπη, σε ρήξη με την αριστεροδεξιά συναίνεση, προκαλεί αμηχανία στους παράπλευρους χώρους, που αποσταθεροποιούνται επ' ωφελεία των νέων ρευμάτων, όπως σε Γερμανία και Πορτογαλία. Στη Λατινική Αμερική, η νευρική κρίση της αμερικανικής τάξης πραγμάτων οξύνεται, όχι τόσο με επαναστατικές ρητορείες όσο, κυρίως, με την ανάδειξη νέων πολιτικών συμμαχιών και δημοκρατικές λαϊκές ετημηγορίες για άμεσες πολιτικές και κοινωνικές επιλογές.

Στη χώρα μας, επί του παρόντος, σημειώνεται το αντίθετο: ενόσω η νέα ριζοσπαστική Αριστερά επιστώνετο με υψηλή δημοφιλία, αυτό προκαλούσε νευρική κρίση στους παράπλευρους χώρους, όμως σήμερα, που η δημοφιλία ξεφούσκωσε, η νευρική κρίση μετακινήθηκε στην εντεύθεν πλευρά. Ο Γκρέγκορ Γκύζι, εκ των προέδρων της γερμανικής Λίνκε, διαπιστώνει: «Είμαστε ο αριστερός εφιάλτης της Σοσιαλδημοκρατίας και αυτό αυξάνει την αξιοπιστία μας στους δυσαρεστημένους οπαδούς της». Στην Ελλάδα, η επιλογή συγκρότησης «αριστερού πόλου» μαζί με την αυτοπεριθωριοποιημένη παραδοσιακή Αριστερά, αντί να προσελκύσει, απώθησε όσους είχαν προσεγγίσει τον αντισυστημισμό προς τους χώρους από τους οποίους είχαν αποσπασθεί. Αυτό δεν αποτελεί ζήτημα οργανωτικό, αλλά ιδεολογικό και πολιτικό. Οι ατέρμονες οργανωτικιστικές συζητήσεις αποπνέουν όχι αντισυστημισμό, αλλά γραφειοκρατισμό, απωθητικό για την κοινωνία. Τα κουκιά είναι μετρημένα, τα πράγματα απλά: ο αντισυστημισμός δεν συνιστά ζήτημα ποσοστώσεων μεταξύ συνιστωσών ούτε επαναστατικής ωραιοπάθειας, αλλά απλής διαθεσιμότητος στην ανερχόμενη κοινωνική δυναμική για αναγκαίες και άμεσες μεταρρυθμίσεις, προκειμένου η κοινωνία να απεμπλακεί από τον ασφυκτικό και θανατηφόρο νεοφιλελεύθερο εναγκαλισμό.

ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=103725

ασκήσεις θάρρους

ιδέες

το ''πολυτεχνείο''στο Χαρτούμ!

http://apouro.blogspot.com/2009/11/17-20009.html
[απο το blog του φίλου ''απουρώ''-στα μακρινά τα ξένα και τις εμπειρίες του]

εγω δεν εχω ουδε μια ασπρη τρίχα στην ψυχή μου

πολυτεχνείο

τρεις μερες ,οι συγκλονιστικοτερες της ζωής μου

15,16,17,νοεμβρη 1973- με την αναταση,την εξαψη της νιοτης και των ονειρων

με το ''μαζι'',με το ''ολοι'',το πεισμα και την αποφαση

θα μεινουμε εδω,ο,τι κι αν κανετε,ο,τι κι αν μας κανετε, εμεις πηραμε αποφαση

για εφοδο στον ουρανο,με το Μαγιακόφσκι συντροφιά

'' Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου

κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.

Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,

ωραίος τραβάω, τραβάω εικοσιδυό χρονώ λεβέντης. ''

ημουν με φιλους,συμφοιτητες,συντρόφους ,ενα πολυβουο μελισσι ,κι εναν κοσμο απ΄΄εξω απο τα καγκελα του ιδρύματος να ακουμπαει την ψυχή του και τις ελπιδες του,προσφεροντας χρηματα και τροφιμα [στα χερια μου εδωσαν ενα ματσο χιλιαρικα που τα πηγα στη συντονιστική]δεν θυμαμαι προσωπο, μου ταδωσε βιαστικά και με λαχτάρα λεγοντας μπραβο

υστερα η ασφυξια των δακρυγόνων,το εφιαλτικο τριξιμο της Πορτας,το τανκ,ο αλλαλαγμος,το σκορπισμα,το ποδοβολητο,η αντάρα,οι κλουβες,οι στρατιωτες με τα οπλα προτεταμενα,η ασφαλεια,το ξυλο,οι βρισιές,η παρανομια,οι φυλακες.Νιωθω ευτυχής που εζησα αυτες τις τρεις ημέρες με ολο το μεγαλειο τους,με φοβο,με παθος,με ελπιδα ,με συνειδητο το ΕΜΕΙΣ πανω απο το εγω.Ναι ,ξεραμε οι περισσότεροι οτι μπορει να γινει γης μαδιάμ και μειναμε,παρόλα αυτα.Κι αυτο ειναι εσαει μεσα μου ,μια κρυφη περηφάνεια.

Θυμαμαι μια φιλη απο την επαρχια της οποιας η μητερα την προετρεπε ''να μην μπλεξει''με οργανωσεις κατα της χούντας,μετα τα γεγονοτα της τηλεφωνησε με αγωνια και τη ρωτησε ησουν κι εσυ μεσα;΄κι οταν ελαβε θετικη απαντηση της ειπε ,''μπραβο παιδι μου,μεσα μου ,παρα το φοβο μου μην παθεις τιποτα,ηθελα να εισαι κι εσυ μαζι με αυτα τα παιδια''

θυμαμαι τη γευση των δακρυγόνων,τα ασσος φιλτρο,τον Θαναση,τον Τάσο,την Αγγελική[που ''εφυγε'' προωρα]τα παιδια του συλλογου Αρκάδων φοιτητων,της Παντείου,την Ιωάννα,το Γιάννη....

τη μανα μου που δεν την ειδοποιησε κανεις οτι με πιάσανε γωνια στουρναρη και κανιγγος,κι εψαχνε παντου μεχρι και το νεκροτομειο

το ξυλο στην κλουβα και τις λοιδωριες των αστυνομικων σε ενα παιδακι φαναρτζή ''φοιτητης κι εσυ ρε μαλακα''

τους κατακρεουργημενους απο το ξυλο που βλεπαμε απο το παραθυρακι του κελιου

τις απειλες του Κραβαριτη μετα ''να περιγραψω με μελανα χρωματα το Πολυτεχνειο'',τι δουλεια εχω εγω με αυτα,να βρω ενα καλο παιδι αξιωματικο και να παντρευτω

μ'αφησανε σε τρεις ημερες χωρις να τηρησω τις προτροπές...κι υστερα ....αλλα κόλπα ....μεχρι την πτωση της χουντας

..απο εκεινα τα χρόνια θυμαμαι και τα τραγουδια που εμαθα ακουγοντας τα για πρωτη φορα απο τους κρήτες,κυριως την Ιωάννα Καρυστιάνη,στις μαζωξεις σε ταβερνες μετα τις συνελευσεις, ''αγρίμια κι αγριμάκια μου''

[το άγαλμα,Νταλί,Τερψιχόρη]

ο αρης πηρε τ'οπλο του

Ο Αρης πηρε τ'όπλο του
και παει με την Ντόρα
κι επεσε αναταραχή
στου Σαμαρά τη χώρα

Φοβο κι τρομο εσπειρε
και εις τον Αβραμό
γιατί ΄ναι πιο φωτογενής

ωραίος και γαμώ

Νέος,γλυκος μα και σκληρός
δεν χαμπαριάζει διόλου
μεταμοντέρνος δεξιός

και κάλτσα του διαβόλου

Αρούλη τονε φώναζε
κάποτε η Ντόρα
μα τώρα εμεγάλωσε
και πηρε άλλη φόρα

Το σκεφτηκε πολυ καλά

ποιον να ακολουθήσει
κι ετσι τον φωτισε ο θεος
στη Ντόρα να καθήσει

Ολα ομως μοιάζουν ανιαρά
σε αυτην την εκστρατεία
χαθηκε ο Πολυδωρας,
κι αυτη ΄ναι η αιτία!

ενας ανθρωπος,μια ψήφος,πολλες συμμετοχές

[οταν οι πολιτικοι προβληματισμοί αγγίζουν και την καρδιά,και μεταφερουν την αγωνία και την ανησυχία πολλών.......καλον ειναι να ''ακούγονται'' απο περισσότερα αυτιά,να ανοιγουν περισσότερα μάτια και στόματα]

[ο εχων ωτα ακούειν,ακουέτω]

[ενοψει της πανελλαδικής του συριζα
ενα εξαιρετικο άρθρο ]
---------------------------------------------------------------------------------------------------

αντιγράφω απο την ΠΑΣΑ

Δέσποινα Σπανούδη, ΣΥΡΙΖΑ Βοιωτίας, θεματική περιβάλλοντος, ΠΑΣΑ, υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές του 2007 και του 2009 και στις ευρωεκλογές του 2009.

Καθώς βαδίζουμε σε μια οριακή για το μέλλον μας Πανελλαδική Σύσκεψη, χωρίς πυξίδα και χωρίς (μεγάλη) ελπίδα, όλοι εναντίον όλων, με πληθώρα κειμένων- απόψεων αλλά και κειμένων -υπογραφών, μοιάζει μακρινό και άπιαστο όνειρο η «δημοκρατία στη βάση και η ενότητα στη δράση». Κι όμως, μέχρι πριν από λίγο ακόμη, ακούγαμε τον ισχυρισμό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί εγχείρημα με στόχο να εμπνεύσει και να συσπειρώσει όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς (και ακόμη παραπέρα) και μέχρι λίγο παλιότερα οι περισσότεροι το πιστεύαμε κιόλας.

Όσο περνάει ο καιρός, φίλοι, ψηφοφόροι, μέλη συνιστωσών και αμήχανοι ανένταχτοι, έχουμε χάσει την μπάλα με τα όσα εκστομίζονται κάθε τόσο και λιγάκι – κατά κανόνα σε δηλώσεις στα ΜΜΕ, αφού διαδικασίες ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχουν ούτε κατ’ ουσία ούτε πλέον και κατ’ επίφαση.

Ομολογώ ότι οι εσωτερικές διαδικασίες δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Μη έχοντας συμμετάσχει ουδέποτε σε κόμμα ή οργάνωση, είχα την αφελή άποψη ότι τα κόμματα δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσα, που εξυπηρετούν μια συγκεκριμένη περίοδο και αλλάζουν όταν έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητές τους.

Από την άλλη πλευρά, η Αριστερά κατά καιρούς εγκατέλειπε το δόγμα Χαρίλαου περί αραίωσης των σκόρδων, επεδείκνυε ένα ορισμένο ένστικτο επιβίωσης και έδειχνε να αντιλαμβάνεται την σοφία της ρήσης «η ισχύς εν τη ενώσει»: το ΄89 με τον ενιαίο ΣΥΝ, το 2004 με τον ΣΥΡΙΖΑ απόπειρα 1η, το 2007 με τον ΣΥΡΙΖΑ 2. Η τελευταία είναι και η μακροβιότερη απόπειρα, γεγονός που δίνει ελπίδες ότι κάποια επόμενη μπορεί και να πετύχει και εμείς να ζούμε και να το δούμε.

Αν και για να είμαστε ακριβείς, το σφάλμα είναι όλο δικό μας. Των οπαδών. Που μεταφράσαμε τις επιθυμίες μας για πραγματικότητα και φαντασιωθήκαμε έναν υπερβατικό ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ αντίθετα ήδη από τον τρόπο που συγκροτήθηκε η πρώτη (και η δεύτερη) Πανελλαδική σύσκεψη ήταν φανερό που (δεν) πήγαινε το πράμα. Δεν πήγαινε σε άνοιγμα σε νέα μέλη, σε διαδικασίες ενοποίησης, διαφάνειας και δημοκρατίας. Δεν δημιουργούσε δυναμική ΣΥΡΙΖΑ, συντροφικούς δεσμούς, προσδοκία για μια διαφορετική πρόταση, ζωντάνια, κινητικότητα, κοινωνική παρέμβαση. Ο κόσμος εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ ήταν έτοιμος από καιρό. Οι -ισμοί δεν ήταν.

«Περιμένετε και θα δείτε» ήταν η μόνιμη επωδός των στελεχών (μας). «Μην είσθε ανυπόμονοι, όλα θα γίνουν». «Αγάλι, αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι». Μόνο που η συγκεκριμένη αγουρίδα, σάπισε πριν ωριμάσει για να τη δοκιμάσουμε.

Κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που γνωρίζουν από πού πάνε προς το σοσιαλισμό, θεώρησαν καταρχήν ότι χρειάζεται χρόνος για να επικοινωνήσουν την αλήθεια τους και στους υπόλοιπους.

Η μεγαλύτερη συνιστώσα δεν είχε μεν μια και μοναδική αλήθεια, είχε όμως μαγαζί γωνία (έστω και με εμφανείς φθορές) και εννοούσε να το κρατήσει. Όλο προηγούμενο διάστημα μοιάζει σαν να ζούμε στιγμές ΄90 με τον ΣΥΝ να έχει επωμισθεί τον ρόλο του ΚΚΕ. Έχοντας ανακαλύψει την κρυμμένη γοητεία του κομματικού πατριωτισμού, τις ιστορικές καταβολές της τρίτης διεθνούς και εντεύθεν, την αξέχαστη κληρονομιά του ΚΚΕ εσωτ., την προγραμματική αριστερά αλλά και τον κοινό εχθρό: κάποιους ανόσιους που θέλουν – άκουσον, άκουσον – να διαλύσουν τον ΣΥΝ. Αυτό το τελευταίο οι μεγαλύτεροι το είχαμε ξανακούσει. Πριν από 20 έτη, μια και ως γνωστόν η ιστορία επαναλαμβάνεται, μόνο που τότε το έλεγαν άλλοι. Εσχάτως προέκυψε και άλλη εκδοχή: θέλετε νέο κόμμα; Θα το έχετε αλλά θα είναι όπως θα σας πει ο ΣΥΝ. Αν ποτέ συμφωνήσει για το πώς το θέλει.

Μ’αυτά και μ΄αυτά, καταλήξαμε αντί να βοηθάει η Αριστερά τα κινήματα, να βοηθούν τα κινήματα την Αριστερά. Γιατί η περίφημη κοινωνική βάση του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο κόσμος που κινείται και συμμετέχει χωρίς υποστήριξη σε χώρους εργασίας, στην αυτοδιοίκηση, σε κοινωνικά και οικολογικά κινήματα. Ο κόσμος που ποσώς διεκδικεί να γίνει παράγων της Αριστεράς (επαναστατικής ή ρεφορμιστικής), που παθαίνει αλλεργία με τις ίντριγκες, τα μαχαιρώματα και τα παζάρια, που συμφωνεί με διάφορες απόψεις εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ και που είναι διατεθειμένος να αγωνιστεί για να δει κάτι να αλλάζει και όχι για να επιβεβαιώσει ή να πάρει παραπάνω ψήφους το κόμμα του.

Αυτός ο κόσμος είναι πολύτιμος. Και απελπισμένος. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ με δημόσιο λόγο και πλήρη κομματική ενασχόληση, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να συνειδητοποιήσουν τι σημαίνει για αυτούς που παλεύουν μόνοι, με κόστος και κινδύνους, να βρίσκονται εκτεθειμένοι σε αποφάσεις που λαμβάνονται ερήμην τους και σε σκαμπανεβάσματα του χώρου στον οποίο έχουν δηλώσει ότι ανήκουν. Το μετα- ευρωεκλογικό τραύμα, όπου βρεθήκαμε άναυδοι και ντροπιασμένοι θεατές μιας δημόσιας μάχης επικράτησης, χωρίς να μας έχει ενημερώσει κανείς για το πολιτικό επίδικο (πόσο μάλλον να μας έχει ρωτήσει κιόλας), είναι ένα από τα πολλά συμπτώματα του συνδρόμου ωρίμανσης της αγουρίδας. Και είναι ελάχιστοι αυτοί που μπορούν να ασχολούνται επί μακρόν για να φτιάξουν το ΣΥΡΙΖΑ. Οι περισσότεροι (και υγιέστεροι κατά την ταπεινή μου άποψη), προτιμούν να δίνουν μάχες στην κοινωνία όπου τελικά αποδεικνύεται ότι έχουν περισσότερες πιθανότητες να τις κερδίσουν.

Και ένα «προσυνεδριακό» μανιφέστο

Προς όλους τους συντρόφους τάσεων, συνιστωσών κλπ που διαμορφώνουν προτάσεις για την μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ:

Δεν είμαι μέλος με ειδικές ανάγκες. Δεν ενδιαφέρομαι για ποσοστώσεις, προστασίες και προστάτες που θα διαιωνίζουν στοιχίσεις, εχθρότητες και προβλήματα. Μετά από δύο χρόνια, δεν υπάρχουν περιθώρια για «μεταβατικές διαδικασίες». Δεν με ανησυχεί ουδόλως το ποια άποψη θα επικρατήσει: Θα είναι καλή εφόσον επικρατήσει ως άποψη και όχι ως συσχετισμός προσωπικών επιδιώξεων και περιχαρακωμένων ομάδων. Και αν δεν είναι, δεν πειράζει. Θα παραδεχτούμε το λάθος μας, θα κάνουμε την αυτοκριτική μας, θα γίνουμε σοφότεροι και θα την αλλάξουμε. Θα έχουμε τον τρόπο.

Οι προσδοκίες μου έχουν περιοριστεί στα στοιχειώδη:

- Θα ήθελα όλοι όσοι ενδιαφέρονται, ασχολούνται και παλεύουν για ένα ή περισσότερα θέματα, να έχουν την δυνατότητα να συμμετέχουν σε θεματικές που θα δικτυώνονται, θα υποστηρίζουν τα μέλη τους και θα παράγουν πολιτική για τον ΣΥΡΙΖΑ.

- Θα ήθελα όλοι όσοι θελήσουν να συμμετέχουν στην επόμενη Πανελλαδική Σύσκεψη, να εγγραφούν σε ένα μητρώο (έστω με αναφορά σε κάποια κλαδική ή τοπική αν υπάρχει), να πληρώσουν μια συνδρομή και να ψηφίσουν ισότιμα για τον ΣΥΡΙΖΑ που θέλουν και για τα όποια όργανα αποφασίσουν. Θα ήθελα να μπορώ να ψηφίσω τους συντρόφους που εκτιμώ ή επιλέγω σε όλο το ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αυτό σημαίνει ενότητα. Όσο για τον «επαπειλούμενο κίνδυνο» να συρρεύσουν συντεταγμένα για να πλειοψηφήσουν όσοι δεν επιθυμούν να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πειράζει. Στο κάτω-κάτω δεν μας κρατάει κανείς δεμένους: αν αυτοί που θέλουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ενιαίο δημοκρατικό φορέα των μελών του μείναμε λιγότεροι, ας το μάθουμε επιτέλους και ας πάρουμε τις αποφάσεις μας.

Κουράστηκα να ακούω την πανταχόθεν εκτοξευόμενη δικαιολογία: «αυτό που ζητάτε δεν θα το δεχθούν οι άλλοι». Επιτέλους ας αφήσουμε τους «άλλους» να αναλάβουν το βάρος της άρνησης της δημοκρατίας.

πώς περνάει ο καιρός[ενας χρόνος σε 40΄΄]

ανεπρόκοποι μάγειροι

οι προηγούμενοι, παραλαμβάνοντας την ''καμένη γή ''των προ-προηγούμενων ,εκαναν την περιβόητη ''απογραφή'',κατηγορώντας τους για ΄΄μαγειρέματα΄΄,με αποτελεσμα οι Βρυξέλλες να μας βαλουν σε επιτήρηση

-οι επόμενοι, χαρακτηρίζοντας ως μαγειρεμένα τα στατιστικά περι την οικονομια στοιχεία,συμφωνουσης και της ΕΕ ,μας ξαναβάζουν σε επιτήρηση
Και ερωτώ
ΚΑΛΑ,να μη σκαμπάζετε απο οικονομια αποφοιτοι της ΑΣΟΕΕ και του Χάρβαρντ ,ενδεχομενως ,ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ

Aλλά ουτε και απο Ανωτάτη Μαγειρική ......
ιδου και τα αποτελεσματα[σκέτο ντεζαβύ]

• Ακόμα και εξεταστική επιτροπή για το «μαγείρεμα» των οικονομικών στοιχείων

• Aλλαγές - σοκ στο Ασφαλιστικό

• χωρίς δουλειά 1 στους 4 νέους

Οι λαχειοπώλες τ'ουρανού

Την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου στις 8.00 μμ. θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ "Οι Λαχειοπώλες τ' Ουρανού" των Εκδόσεων Διάδοση ,στο Στέκι Μεταναστών, Τσαμαδού 13, Εξάρχεια.
Το ντοκιμαντέρ πραγματεύεται τους αγώνες από τον Εμφύλιο ως το Πολυτεχνείο και τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με τους: Νίκο Μανιό, Γιάννη Φελέκη και εκπρόσωπο των Εκδόσεων Διάδοση.

τουλάχιστον η επιστήμη προχωρά

Αντιγράφω απο το blog
http://mauro-probato.blogspot.com/2009/11/blog-post.html


ευτυχώς........μαύρο πρόβατο

November

No sun - no moon!
No morn - no noon -
No dawn - no dusk - no proper time of day.
No warmth, no cheerfulness, no healthful ease,
No comfortable feel in any member -
No shade, no shine, no butterflies, no bees,
No fruits, no flowers, no leaves, no birds! -
November!

---

By Thomas Hood

για τους φιλομαθείς ΕΔΩ

και ενα και δυο και χιλιάδες τείχη

τα τείχη που γκρεμίστηκαν
τα τειχη που κτίστηκαν
τα τείχη που κτίζονται
καθημερινά
βαριές πέτρες
στο λαιμό
απο το Βερολίνο στη Βαγδάτη
απο τα Καμίνια
στο Κολωνάκι
απο τον Εβρο
στον πάτο του Αιγαίου
εμεις και οι άλλοι
με εναν τοιχο
αναμεσα

οι εντος και oι εκτός των τειχών
αλλο τύχη κι άλλο τείχη
[κι ειναι να μη σου τύχει]

των [ελληνίδων]μανάδων η φυλή θελει σκότωμα

...με την καλή εννοια...βεβαίως
Τα εχω πάρει κανονικά με τον υπερπροστατευτισμό της αγίας ελληνικής οικογένειας προεξαρχούσης της μητρός-θετω εαυτόν εκτός,την εχω γλυτώσει,με κόστος,αλλά ναι,δεν ανήκω στη συνομοταξία ΄΄εφαγες το αυγό σου πουλάκι μου''''οταν το πουλάκι ΄΄ειναι 25 χρόνων...
[εντάξει ενιότε παρεκτρέπομαι αλλά επανέρχομαι στην τάξη,αλλωστε ''τα παιδια δεν μενουν πια εδω'',μενουν μόνα τους[τα καημένα.....χα]
Ακουστε [διαβάστε μάλλον ]και πείτε μου αν δεν σας προκαλει ανατριχίλα αλλά και εντονο προβληματισμό το παρακάτω που ακουσα και εφριξα
''Παιδι΄΄σπουδάζει στα ξένα ,σε καποια χωρα της ΕΕ.
Η μανούλα του [ισως και οι γιαγιάδες του]του στελνουν εβδομαδιαίως ,αεροπορικώς,τάπερ με σπιτικο φαγητο για να μην μάθει ποτέ το''πουλάκι΄΄τους
να φτιάχνει ουτε ενα τηγανητό αυγό.
Επισης το ΄΄πουλακι΄΄στελνει εβδομαδιαίως τα απλυτα στη μαμά και τα παραλαμβάνει πλυμενα και σιδερωμένα.
Για να μη γίνει ποτε πραγματικά ανεξάρτητο και αυτοεξυπηρετούμενο ενηλικο άτομο.
Ειναι άλλο βοηθω το παιδι μου γιατί δεν εχει δουλειά,αλλά ψάχνει,δραστηριοποιείται,αγωνίζεται,κι άλλο του τα βαζω ολα στο πιατο για να μην ταλαιπωρηθεί ,να μη μάθει τη ζωή και τα στραβά της,να μη μαθει στα δύσκολα,στα απροβλεπτα.Αν αυτο δεν ειναι ευνουχισμός της νεολαίας τι ειναι;
Μια ζωή τάπερ.Γιατι το ''πουλάκι'',αγόρι η κορίτσι δεν προλαβάινει,η σιχαινεται την κουζίνα.
Υπάρχουν νεαρα ζευγαρια που τρώνε μονο της μαμάς τους το φαί,οχι γιατι δεν προλαβάνουν να μαγειρέψουν αλλά γιατί δεν εχουν μαθει,δεν θελουν να μάθουν,γιατι παρατείνουν, οσο μπορουν την εφηβεία, μη αναλαμβάνοντας την ευθυνη του εαυτού τους.
Για να πουμε ομως και του στραβού το δίκιο, εχουμε μια γενιά που ενω μεγαλωνει προστατευμένα και ενιοτε στα πουπουλα ,΄΄βλεπει΄΄ενα μελλον αβεβαιο και αντι να απλώνει,μαζεύει τα φτερά.
Και της ''βγαίνει'' αλλού κι αλλοιώς η αμφισβήτηση ,που ειναι υγιές φαινόμενο για την ανεξαρτητοποιηση της .Αλλά τα θελει και ολα.
Ημιαυτόνομος,ημι-ανεξάρτητος,ολα ημι.......
ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ στη μαμά,ο ρόλος της ενισχύεται και απο τη διαφήμιση
Η μαμά ειναι παντού.Ακομη και στο ψυγείο του εργενη γιου της ...αυτοπροσώπως
οταν εκεινος ανοιγει το ψυγείο ,εκεινη του προσφερει ,,,φρουτοχυμό,προκαλωντας την εκπληξη του

''Μαμά!......

«Είναι από πορτοκάλια βαλένσια», λέει η μαμά και το ''πουλάκι'' της ,παίρνει το ποτήρι με το χυμό

«Ολο, όλο, όλο!» προστάζει η μαμα.........και το ''παιδί'' υπακούει για το καλο του........................

Ωχ,περασε η ωρα και πρεπει να ετοιμάσω τα τάπερ για τα ''παιδιά''.............

η φωτο απο εδω